من آن ناخوانده آوازم

صداي زخمي ساز ام

به دنبال صدايم باش            براي تو اگر رازم 

من آواز بيابانم                     صداي بغض بارانم 

بريده از نيستانم                   غمي دارم كه مي خوانم

من آن درياي دل بازم          كه با ساحل نمي سازم

دل آئينه پردازم                  ميان دست و آوازم

مرا از بودنم بشناس             كه قسمت كرده ام با تو 

مرا كه خود نمي دانم          در آئينه منم يا تو

به من از من شكايت كن      مرا از من حكايت كن

از اين درياي دلتنگي           به يك جرعه قناعت كن

صداي زخمي سازم              نه آغازم نه پايانم

براي گم شدن در عشق       تو را كم دارد آوازم

هواي ابر پائيزم                    به آساني نمي بارم

ولي با تو    فقط با تو            هزاران گفتني دارم 

مرا از قصه ام بشناس            كه با تو قصه ها دارم  

صداي بغض بارانم                مرا بشنو كه مي بارم

من آواز بيابانم                     غزل خوان نيستانم

خود آتش خود عشقم           اگر از عشق مي خوانم

به دنبال صدايم باش            كه بيهوده نمي خوانم

ميان دست و آوازم               دل آئينه پردازم

مرا پيدا كن و بشناس             براي تو اگر رازم

به من از من شكايت كن       مرا از من حكايت كن

از اين درياي دلتنگي             به يك جرعه قناعت كن
دلم درياي آواز است             از اين دريا حكايت كن

اي دير يافته با تو سخن مي گويم

 

بسان ابر که باطوفان

 

بسان علف که با صحرا

 

بسان باران که با دريا

 

بسان پرنده که با بهار

 

بسان درخت که با جنگل سخن مي گويد

 

زيرا که من

 

ريشه هاي تو را دريافته ام

 

زيرا که صداي من

 

با صداي تو  آشناست